Zorgkosten aftrekken bij de belastingaangifte: wat mag wel en niet

Wat zijn “specifieke zorgkosten”?

De Belastingdienst kent een aftrekpost voor specifieke zorgkosten: kosten die je door ziekte of beperking maakt en die niet vergoed worden. Denk aan voorgeschreven medicijnen, hulpmiddelen zoals steunzolen of een gehoorapparaat (het niet-vergoede deel), vervoer naar arts of ziekenhuis, een dieet op schriftelijk voorschrift en extra gezinshulp onder voorwaarden. Ook extra kosten voor kleding en beddengoed kennen een vast aftrekbedrag.

De drempel: zo werkt die

Aftrek geldt alleen voor het deel boven een inkomensafhankelijke drempel: hoe hoger het verzamelinkomen, hoe hoger de drempel. Voor lagere inkomens en AOW-gerechtigden bestaat bovendien een verhogingsfactor, waardoor bepaalde kosten voor meer dan honderd procent meetellen. Juist daardoor loont het ook bij een bescheiden bedrag aan kosten om de aangifte serieus in te vullen.

Wat expliciet niet aftrekbaar is

• Het eigen risico van de zorgverzekering en de premies.
• De eigen bijdrage aan het CAK voor Wlz of Wmo.
• Een rollator, looprek, kruk en scootmobiel (sinds jaren uitgesloten).
• Woningaanpassingen zoals een traplift.
• Kosten die de verzekeraar, gemeente of werkgever al vergoedde.

Aftrekken voor je ouder: kan dat?

Alleen in specifieke situaties. Zorgkosten tellen mee voor jezelf, je fiscale partner, kinderen tot 27 jaar en ernstig zieke of gehandicapte huisgenoten: dus ook een zorgafhankelijke ouder die bij jou inwoont. Betaal je mee aan zorg voor een ouder die zelfstandig woont, dan is dat fiscaal helaas geen aftrekpost. Bekijk dan of het pgb of een persoonlijke regeling logischer is.

Bewaar alles: de bonnetjes-discipline

Vraag in januari het jaaroverzicht van de apotheek op, bewaar facturen van hulpmiddelen en noteer ritten naar behandelaars (kilometers, parkeerkosten). Wie het hele jaar een mapje bijhoudt, vult de aangifte in een kwartier in, en kan bij vragen van de Belastingdienst alles laten zien.